W niedzielę na Wiktorówkach odsłonięcie pamiątkowej tablicy Zygmunta Łęskiego – „Wodza”
W niedzielę 17 sierpnia w Miejscu Pamięci przy Sanktuarium Matki Bożej Jaworzyńskiej - Królowej Tatr na Wiktorówkach, po mszy św. o godz. 13.00 odsłonięta zostanie pamiątkowa tablica Zygmunta Łęskiego - "Wodza" .
Szacowany czas czytania: 03:15
Odsłonięcie pamiątkowej tablicy Zygmunta Łęskiego – „Wodza”
17 sierpnia 2004 roku podczas samotnej wspinaczki w okolicach Rysów zginął tragicznie w wieku 81 lat Zygmunt Łęski, jeden z nestorów taternictwa jaskiniowego w Polsce, bojownik Szarych Szeregów, zasłużony wychowawca młodzieży.
Z zawodu nauczyciel, wychowawca i pedagog z powołania, utworzył na początku lat 60-tych Młodzieżową Grupę Grotołazów. Z wychowankami tej grupy prowadził bardzo intensywną działalność eksploracyjną i sportową na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Równolegle z działalnością jaskiniową Zygmunt Łęski dużo się wspinał, dokonując wielu pierwszych przejść w jurajskich skałkach oraz pokonując wiele trudnych dróg wspinaczkowych latem i zimą w Tatrach. Był wychowawcą kilkunastu pokoleń częstochowskich wspinaczy i grotołazów. Większość młodych ludzi w Częstochowie swą przygodę ze skałkami, górami i jaskiniami rozpoczynała od spotkania z panem Zygmuntem
– wspomina Kazimierz Szych, ratownik tatrzański, przewodnik i wybitny grotołaz.
Zygmunt Łęski ps. pseudonim Doman, Młody, nazwisko przybrane – Wojciech Karczewski (ur. 14 lipca 1923 w Mirowie, zm. 17 sierpnia 2004w Tatrach) – harcmistrz, żołnierz Armii Krajowej. We wrześniu 1939 pierwsze konspiracyjne zebranie Szarych Szeregów odbyło się w mieszkaniu Łęskich. W działalność konspiracyjną zaangażowana była cała rodzina.
Jego ojciec Bronisław (1892–1938) był żołnierzem Legionów Polskich. Od 1918 pracował jako nauczyciel w szkołach wiejskich, był kierownikiem Szkoły Powszechnej w Mirowie k. Częstochowy. Braćmi Łęskiego byli: Jerzy, pseudonim Komar, kurier Związku Walki Zbrojnej–Armii Krajowej (ZWZ-AK) na trasie Budapeszt–Kraków–Częstochowa, który podczas szóstej misji (wraz z żoną) został ujęty przez Niemców w Tarnowie, zginął w 1941 w niemieckim obozie Auschwitz; Wojciech, który w kampanii 1939 przedostał się do Francji, gdzie w 1940 walczył z Niemcami i został wzięty do niewoli niemieckiej. W 1941 zbiegł do Hiszpanii, następnie przez Portugalię i Gibraltar dotarł do Anglii. Przeszedł szlak bojowy z Korpusem Polskim generała W. Andersa; brał m.in. udział w bitwie pod Monte Cassino. Po wojnie pozostał w Anglii.
Zygmunt uczestniczył w akcjach „małego sabotażu”, kolportował prasę konspiracyjną. W 1944 ratując się przed aresztowaniem wyjechał z Częstochowy. Stał się żołnierzem oddziału AK dowodzonego przez Jerzego Kurpińskiego „Ponurego”, stacjonującego w lasach pod Złotym Potokiem. Uczestniczył wraz z oddziałem „Ponurego” w wyprawie na odsiecz powstaniu warszawskiemu. Jesienią 1944 ponownie w lasach złotopotockich walczył w oddziale AK pod dowództwem Stanisława Bączyńskiego „Basa”. Uczestniczył m.in. w udanym zamachu na szefa gestapo w Żarkach – Schuberta.
W styczniu 1945 oddział został rozwiązany, a Bączyński aresztowany przez NKWD. Zygmunt Łęski kontynuował działalność konspiracyjną w szeregach Konspiracyjnego Wojska Polskiego dowodzonego przez kpt. Stanisława Sojczyńskiego „Warszyca”. Dokonał m.in. symbolicznego aktu sabotażu – zniszczenia Pomnika Wdzięczności Armii Radzieckiej (czołgu) stojącego na centralnym placu miasta.
Aresztowany w 1946 przez władze komunistyczne. Po ośmiomiesięcznym śledztwie i przesłuchaniach został skazany na 15 lat więzienia (prokurator żądał kary śmierci, która została zamieniona na więzienie ze względu na jego młody wiek). Po pobycie w rawickim więzieniu, w wyniku amnestii został zwolniony w kwietniu 1951.
Po wyjściu z więzienia ukończył Liceum Pedagogiczne, a następnie studia w Wyższej Szkole Rolniczej w Poznaniu. Poświęcił się pracy w szkolnictwie oraz pracy społecznej.
Działał w PTTK jako przewodnik turystyczny, przodownik turystyki pieszej i górskiej. Przez wiele lat przewodniczył Komisji Młodzieżowej PTTK, Komisji Turystyki Górskiej i Turystyki Pieszej. W początkach lat 60. zorganizował Harcerską Grupę Grotołazów.
Otrzymał wiele wyróżnień i odznaczeń, między innymi Krzyż Walecznych, Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami, Krzyż Partyzancki czy Medal Zwycięstwa i Wolności 1945.
Czytaj także: